Istorijski muzej Belogradčik smešten je u spomeniku kulture poznatom kao „Panova kuća“, istaknutom primeru predbalkanske arhitekture iz perioda preporoda. Izgrađena je 1810. godine. Zgrada je dvospratna, sa zidovima obloženim drvetom, dva otvorena čardaka, kamenim prizemljem i spratom sa isturenim doksatom.

Ovaj arhitektonski dragulj Belogradčika u svojim zidinama čuva svakodnevni život i narodnu kulturu, kao i bugarsku težnju ka lepoti i želju za slobodom u vreme nacionalnog preporoda. Postavka upoznaje posetioce sa društveno-ekonomskim razvojem Belogradčika i okolnog regiona tokom 18. i 19. veka.

Izloženi predmeti — poput drvenog pluga, mera za žito, dikanja i valjaka za vršidbu — zajedno sa dve grafika austrougarskog putopisca Feliksa Kanica, pružaju uvid u način obrade zemlje i žetve žitarica. Posebna pažnja posvećena je stočarstvu kao glavnom izvoru prihoda ovog kraja, kao i uzgoju vinove loze, pamuka i drugih kultura.

Izložba takođe prikazuje procvat zanata poput kovačkog zanata, abadžijstva, obućarstva, grnčarstva, krojačkog i pustarskog zanata.

Naučnoistraživačka i terenska delatnost muzeja, pored tradicionalnog proučavanja duhovne i materijalne kulture od 15. do 19. veka, obuhvata i istraživanja Balkanskih ratova, kao i materijale vezane za istoriju i ratni put 15. pešadijskog lomskog puka.

Sprovedena su i istraživanja endemske vrste bugarski erantis, pronađene na području Vraške Čuke, kao i rasprostranjenosti biljke Ramonda serbica u okolini sela Vrbovo i Trgovište.

Današnja struktura muzeja obuhvata sledeća odeljenja: „Arheologija“, „Istorija Bugarske (15–19. vek)“, „Priroda“ i „Umetnost“.